Acabâ çiçek açıp, semere veren (meyve veren) ağaçlarda her sene îcâd (yoktan var) edilen meyvelerin haşir ve neşirlerini gördükten sonra haşr-i umûmîyi istib‘âd eden (akıldan uzak gören) hiç sıkılmaz mı?” (Mesnevî-i Nûriye)
* Mümin topluluğunun içinden çıkarlar
* İman etmedikleri halde iman etmiş gibi gözükürler
* Kuran’ı anlamazlar
* Allah’ı çok az anarlar
* Kibirlidirler
* Kalplerinde olmayanı söylerler
* Kuran’ı çarpık yorumlarlar
Allah, emri ile içinde gemilerin akıp gitmesi ve lütfundan (rızık) aramanız için denizi sizin emrinize verendir; tâ ki şükredesiniz. (Câsiye Suresi 12)
İslâmiyet’in en meşhur ve parlak bir hücceti olan İmam-ı Gazâlî Hüccet-ül-İslâm, İran’ın Tûs şehrinin Gazal kasabasında 1058 (H.450)de doğdu. İsmi, Muhammed bin Muhammed bin Ahmed’dir. Künyesi Ebû Hâmid, lakabı Huccet-ül-İslâm ve Zeynüddîn’dir. İlmî derinliğinden dolayı, ‘İslâm’ın delili, İslâm’ın hak olduğunun ispatı’ anlamına gelen “Hüccetü’l-İslâm” ve “Zeynü’d-din” sıfatlarıyla anılmıştır.
Hazreti Ömer zamanında da kadılık yapmış olan meşhur, Kadı Şüreyh’e birgün bir genç gelerek evlenmek istediğini ve fakat evleneceği kadının tahsilli ve şehirli olmasını istediğini bildirerek nasihatta bulunmasını istedi.
Kadı Şüreyh, o gence Müslümanın evinin cennet olduğunu ve Hazreti Resûlüllah’ın böyle buyurduğunu naklederek başından geçen evliliği şöyle anlattı:
